autor: Romek

Praca na Wyspach Brytyjskich jest celem niejednego Polaka, zwłaszcza, że od 1 maja 2004 roku angielski rynek pracy stoi otworem przed nowymi państwami Wspólnoty Europejskiej. Nie musimy więc ubiegać się o pozwolenie na pracę, ani nie obowiązują nas żadne okresy przejściowe. Aby uzyskać legalne zatrudnienie wystarczy bowiem posiadać jedynie paszport lub dowód tożsamości kraju członkowskiego Unii Europejskiej oraz w ciągu 30 dni od momentu podpisania umowy z pracodawcą zarejestrować się w biurze brytyjskiego Home Ofiice zajmującego się rejestracją pracowników.

W Zjednoczonym Królestwie pracy nie brakuje, ale to, czy ją szybko znajdziemy zależy od nas samych – naszego zaangażowania, predyspozycji (znajomości języka, wykształcenia, umiejętności itp.) oraz odrobiny szczęścia i nawiązanych znajomości.

Znalezienie posady możemy powierzyć licznym agencjom pośrednictwa pracy. Korzystając z tej możliwości musimy szczególnie uważać na coraz bardziej dających o sobie znać oszustów obiecujących wyszukanie wymarzonego stanowiska za pieniądze. Najczęściej zależy im wyłącznie na naszych zasobach finansowych, a nie na uczciwym spełnieniu obietnicy. Pamiętajmy więc, że zgodnie z zarówno polskim, jak i angielskim prawem firmy pośredniczące w znajdywaniu pracy nie mogą pobierać z tego tytułu żadnych opłat.

Równie dobrze poszukiwanie pracy za granicą możemy rozpocząć na własną rękę. Najlepiej zacząć od przeglądnięcia ofert publikowanych np. na stronach internetowych agencji pracy czy serwisach ogłoszeniowych, takich jak Pajeczyna.pl, gdzie codziennie znajdziemy wiele nowych atrakcyjnych propozycji.

W poszukiwaniu zatrudnienia warto też czytać prasę, szczególnie bezpłatne angielskie gazety ogłoszeniowe, które często można spotkać w autobusach, metrze itp. lub niektóre polskie pisma wydawane na terenie Wielkiej Brytanii.

Dość powszechne jest szukanie pracy za pośrednictwem tzw. JobCentre, odpowiednika polskiego urzędu pracy. Jest to rządowa instytucja, której głównym celem jest wspieranie osób szukających zatrudnienia. Polacy mogą korzystać z jej usług zaraz po przyjeździe do Wielkiej Brytanii i nie muszą się w tym celu rejestrować ani okazywać paszportu. Zamiast niemiłej obsługi i długich kolejek znanych rodzimych instytucji tego typu zobaczymy komputery z ekranami dotykowymi, gdzie sami wybieramy interesującą nas pracę i region, po czym przeglądamy i drukujemy wyselekcjonowane oferty. Później udajemy się do urzędnika w celu wypełnienia aplikacji bądź osobiście dzwonimy do pracodawcy korzystając z bezpłatnego telefonu.

Można również odwiedzać miejsca, gdzie chcielibyśmy pracować i po porostu pytać o wolne stanowiska.

W znalezieniu pracy nierzadko bardzo przydatne okazują się różne znajomości. Warto zatem poprosić o pomoc znajomych – być może zamierzają zrezygnować z dotychczasowej posady lub dysponują informacją na temat wolnych miejsc pracy u swoich przełożonych. Pracodawcy chętniej zatrudniają zaufaną osobę, poleconą przez dobrego pracownika.

Podjęcie pracy w Wielkiej Brytanii nie wymaga uzyskania żadnych zezwoleń. Konieczne jest jednak dopełnienie pewnych formalności urzędowych.

Zaraz po znalezieniu zatrudnienia musimy zarejestrować się w Programie Rejestracji Pracowników (WRS - Worker Registration Scheme) prowadzonym przez Home Office, brytyjski odpowiednik naszego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Niedopełnienie tego obowiązku w ciągu 30 dni od rozpoczęcia pracy powoduje, że staje się ona nielegalna. Wbrew pozorom rejestracja jest jednak prosta i nie powinniśmy z nią mieć większych problemów. Najpierw należy pobrać i wypełnić formularz WRS, który znajduje się między innymi na stronach internetowych: www.ind.homeoffice.gov.uk i www.workingintheuk.gov.uk. Można go również zamówić telefonicznie dzwoniąc pod numer 08705 210 224.

Uważajmy na oszustów grasujących w największych brytyjskich miastach, którzy sprzedają formularze WRS po kilkadziesiąt funtów! W rzeczywistości sam druczek jest bezpłatny, jednakże musimy dokonać jednorazowej opłaty rejestracyjnej w wysokości 70 funtów szterlingów. Do wypełnionego formularza dołączamy kopię kontraktu zatrudnienia lub list od pracodawcy potwierdzający zatrudnienie, dwa zdjęcia legitymacyjne, ważny paszport lub dowód osobisty oraz potwierdzenie dokonania opłaty rejestracyjnej na konto Home Office. Płatność tę możemy zrealizować czekiem brytyjskiego banku (pojedyncze czeki powinny być wystawione na pełną kwotę 70 GBP), przekazem pocztowym w Wielkiej Brytanii albo kartą płatniczą lub kredytową. Nie wolno natomiast wysyłać gotówki kopercie wraz z formularzem, gdyż takie zgłoszenia są odrzucane. W przypadku wycofania wniosku lub negatywnej decyzji należność zostanie zwrócona.

Ze względu na konieczność przesłania oryginalnego dokumentu tożsamości zaleca się wysłanie formularza listem poleconym (recorded delivery) pod następujący adres: WORK PERMITS (UK) WRS, PO BOX 492, Durham, DH3 1WU. Większość podań rozpatrywanych jest w ciągu 2-4 tygodni. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku Home Office odsyła na podany przez nas adres w Wielkiej Brytanii trzy dokumenty: dowód tożsamości, który dołączyliśmy do formularza WRS, zaświadczenie rejestracyjne w formie listu, będące pozwoleniem na pracę u pracodawcy wpisanego do formularza rejestracyjnego (w przypadku zmiany pracodawcy traci ono ważność i należy wtedy wystąpić o nowe) oraz kartę rejestracyjną zawierającą nasze dane osobowe wraz z numerem referencyjnym (nie zmieni się on nawet gdy zmienimy pracę).

Zmieniając pracodawcę, winniśmy ponownie wystąpić o zaświadczenie o rejestracji w ramach Programu Rejestracji Pracowników (WRS), uprawniające do podjęcia innej pracy. W tym celu wystarczy jeszcze raz wypełnić formularz WRS, podając numer z karty otrzymanej podczas pierwszej rejestracji, dane nowego pracodawcy oraz zaświadczenie o nowym zatrudnieniu. Procedurę tę musimy wykonywać za każdym razem, gdy zmieniamy pracę, do momentu przepracowania na Wyspach Brytyjskich pełnych 12 miesięcy.

Po roku nieprzerwanej pracy w Wielkiej Brytanii nie trzeba już dokonywać rejestracji, możemy natomiast wnioskować o wydanie karty stałego pobytu (residence permit). Krótkie przerwy w zatrudnieniu, związane z urlopami lub zmianą pracy, nie powodują przerwania biegu zatrudnienia, pod warunkiem, że nie przekraczają łącznie 30 dni. 12 miesięcy nieprzerwanej pracy należy udokumentować zaświadczeniami o rejestracji i innymi dokumentami. Obowiązek rejestracji w ramach Programu Rejestracji Pracowników nie dotyczy też np. świadczących usługi dla pracodawcy mającego swoją siedzibę poza terytorium Wielkiej Brytanii oraz osób pracujących na zasadzie samozatrudnienia.

Osoby rozpoczynające pracę w Zjednoczonym Królestwie powinny uzyskać własny numer ubezpieczenia społecznego (NINO - National Insurance Number). Jest on mniej więcej odpowiednik polskiego NIP-u, czyli Numeru Identyfikacji Podatkowej i służy do rejestracji podatnika w brytyjskim systemie ubezpieczeń społecznych oraz w systemie podatkowym. National Insurance Number nie jest niezbędny do podjęcia zatrudnienia czy zarejestrowania się w ramach Programu Rejestracji Pracowników, jednak umożliwia pracodawcy dokonanie właściwego zapisu wpłacanych składek, a także uprawnia do bezpłatnej opieki zdrowotnej w ramach brytyjskiej służby zdrowia i korzystania z innych przywilejów. Posiadanie numeru leży przede wszystkim w interesie pracownika, ponieważ od osób, które nie przedstawią NINO, pobierane są najwyższe zaliczki na podatek oraz mogą one napotkać różnego rodzaju inne trudności. National Insurance Number nadawany jest przez Department of Work And Pensions (Ministerstwo Pracy i Rent), podlegający brytyjskiemu rządowi. Zostaje nadany jednorazowo każdemu pracownikowi w Wielkiej Brytanii i jest ważny dożywotnio. Aby otrzymać National Insurance Number należy skontaktować się telefonicznie z najbliższym oddziałem Department of Work And Pensions (w Anglii, Szkocji i Walii) lub Department for Social Development (w Irlandii Północnej) i umówić się na spotkanie. Podczas rozmowy telefonicznej urzędnik poprosi o podanie danych osobowych, takich jak imię, nazwisko, data urodzenia i adres w Wielkiej Brytanii, pod który zostanie nam wysłane zawiadomienie o dacie i godzinie spotkania oraz lista dokumentów, które należy ze sobą zabrać. Po odbyciu spotkania, poświadczenie przyznania numeru ubezpieczeń społecznych otrzymamy pocztą po kilku tygodniach i przekazujemy go naszemu pracodawcy, aby ten mógł uwzględnić to przy naliczeniach najbliższej wypłaty. Do czasu otrzymania NINO posługujemy się numerem tymczasowym – tworzymy go sobie sami według następującego wzoru: TN (Temporary Number) + data urodzenia (dzień, miesiąc, rok) + litera F (kobieta) lub M (mężczyzna), np. TM041281M.

Polacy pracujący legalnie w Wielkiej Brytanii posiadają takie same prawa pracy jak obywatele Wysp Brytyjskich i chociaż brytyjscy pracodawcy należą do najuczciwszych na świecie, wszędzie, gdzie wchodzą w grę pieniądze, zdarzają się wyjątki. Dlatego warto jeszcze przed podjęciem pracy poznać przysługujące nam przywileje.

Dobrze, jeśli umowa o pracę została zawarta w formie pisemnej. Powinna wówczas zawierać przede wszystkim nazwę i opis stanowiska, wysokość, częstotliwość i sposób wypłacania wynagrodzenia, miejsce i godziny pracy oraz ilość godzin do przepracowania tygodniowo, prawo do urlopu, a także warunki rozwiązania umowy. Osoby, których dochody w Zjednoczonym Królestwie osiągnęły pewien poziom (powyżej 94 funtów tygodniowo), zobowiązane są również do płacenia podatków i składek na ubezpieczenia społeczne. Powinny one być odprowadzane przez pracodawcę w formie potrąceń z wynagrodzenia. Jeśli pracodawca tego nie czyni, łamie prawo.

Brytyjskie prawo gwarantuje każdej osobie pracującej na terenie Zjednoczonego Królestwa prawo do wynagrodzenia za wykonaną pracę równego co najmniej krajowej płacy minimalnej (National Minimum Wage), a wszelkie umowy z pracodawcą ustalające pensję, która w przeliczeniu na godziny pracy pracownika jest niższe od tej stawki – są nieważne. Informacje na temat wysokości płacy minimalnej można uzyskać telefonując pod numer 0845 6000 678 (lub 0845 6500 207 w Irlandii Północnej), tam też należy się zwrócić, jeśli otrzymywane wynagrodzenie jest niższe od krajowej płacy minimalnej. Pełne rozliczenie pracodawca powinien przedstawić na specjalnym pokwitowaniu wpłaty i odprowadzonych podatków (tzw. payslip).

Tydzień pracy w Wielkiej Brytanii może trwać maksymalnie 48 godzin. Jeśli oczekiwana jest praca w większym wymiarze godzin potrzebna jest pisemna zgoda osoby zatrudnionej. Pracownikowi przysługuje prawo do przynajmniej jednego dnia wolnego w tygodniu oraz do kilkunastominutowej przerwy na odpoczynek, jeśli dzień roboczy trwa ponad 6 godzin. Osoby, które regularnie pracują w nocy, nie powinny pozostawać na dyżurze dłużej niż 8 godzin na każdą dobę. Ponadto wszyscy pracujący na pełen etat są uprawnieni do czterech tygodni płatnego urlopu rocznie. Jeżeli w okresie zatrudnienia nie skorzystaliśmy z urlopu, pracodawca zobowiązany jest wypłacić ekwiwalent za nie wykorzystany urlop.

–

Pajeczyna.pl – Ogłoszenia – Praca – Mieszkania Właścicielem praw autorskich do niniejszej publikacji jest serwis Pajeczyna.pl. Artykuł można dowolnie kopiować i rozpowszechniać w niezmienionej formie; jedynym warunkiem jest pozostawienie hiperłącza do strony www.pajeczyna.pl

———-

Zajmuję się pozycjonowaniem stron, biznesem i marketingiem internetowym oraz pisaniem publikacji.

———-

Ten artykuł pochodzi z serwisu Artykularnia.pl - źródła darmowych artykułów do przedruku!

Szkocja ma dwie flagi: Krzyż św. Andrzeja (zwana Saltire) i Lion Rampant.

Pierwsza z nich nawiązuje do patrona Szkocji, św. Andrzeja, który, jak głosi legenda, na własną prośbę został ukrzyżowany na ukośnych belkach, aby nie przypominały kształtem świętego krzyża, na jakim umarł Chrystus. Flaga Saltire związana jest z opowieścią o walkach, jakie miały miejsce w pobliżu Athelstaneford około 832 roku. Król Piktów, Angus mac Fergus, pokonał w niej armię króla Northumbrii, Athlestane’a. W noc poprzedzającą wygraną bitwę Szkoci zobaczyli na niebie chmury w kształcie krzyża św. Andrzeja. Przyjęli to wówczas za pomyślny znak.

Kolor tła, symbolizującego wieczorne niebo, nie jest ściśle określony, spotyka się flagi szkockie w barwach od jasnobłękitnej do ciemnogranatowej.

Saltire jest jedną z najstarszych flag w Europie. W 1703 roku, w związku z unią zawartą między Szkocją a Anglią, doszło do połączenia obydwóch sztandarów we flagę Wielkiej Brytanii, zwaną Union Jack, do której w 1801 roku, po utworzeniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii, dodano krzyż św. Patryka, symbol Irlandii.

Drugą flagą Szkocji jest Lion Rampant. W 1165 roku Wilhelm I Lew zmienił szkocki symbol z dzika na lwa. Jednocześnie flaga została otoczona czerwoną, ozdobną bordiurą. Lion Rampant jest flagą królewską i może być używana tylko przez członków rodziny królewskiej.

(Źródło: Wikipedia) 

Liczba punktów jest przyznawana w zależności od poszczególnych czynników:

- czy dzielisz z kimś mieszkanie?

- czy dzielisz z osobami postronnymi łazienkę, kuchnię?

- czy masz dzieci?

- zarobki

- dostęp do komunikacji publicznej itp.

Powyższy tekst jest fragmentem ebooka “Emigracja do Szkocji”.

Aberdeen położone jest nad ujściem rzek Don i Dee do Morza Północnego. Siedziba hrabstwa tejże nazwy, ośrodek administracyjny regionu Grampian. Duży port rybacki (śledzie, łososie), ośrodek usługowy dla platform wiertniczych na Morzu Północnym; przemysł stoczniowy, maszynowy, chemiczny; kamieniołomy granitu. Rozwój miasta związany jest z eksploatacją ropy naftowej spod dna Morza Północnego.

Historia
W XIX w. nastąpił rozwój miasta jako ośrodka handlu zarówno wyrobami przemysłu, jak też produktami hodowli (bydło) i rybołówstwa (śledzie i łososie). W 1881 miasto liczyło 105,2 tys. mieszkańców. Od końca XIX w. rozwijał się przemysł, początkowo przede wszystkim tkacki (wyroby lniane, sukienne i bawełniane), później także stoczniowy, maszynowy i chemiczny (wyroby gumowe). Wyroby tych gałęzi przemysłu stanowiły w okresie międzywojennym przedmiot eksportu do wielu krajów.

W I połowie XX w. rozwijał się przemysł metalowy i stoczniowy, istniał także nadal przemysł lekki, produkujący wyroby wełniane i lniane, a także galanterię. W roku 1925 miasto liczyło 159,1 tys. mieszkańców, a uniwersytet (zał. 1494 r.) 1420 studentów.

Zabytki
Większa część starszych budynków zbudowana z granitu. Do najważniejszych zabytków należą stare budynki uniwersytetu (zał. 1494), granitowa wczesnogotycka katedra St. Machar (XIV w., początek budowy 1366) i kaplica z XVI wieku.

(Źródło: Wikipedia) 

Inverness jest portem leżącym przy ujściu rzeki Ness do zatoki Moray Firth (Morze Północne). Ośrodek turystyczny regionu Highlands. Baza wypadowa nad Loch Ness. Znajduje się tu zrekonstruowany zamek szekspirowskiego Makbeta.

Historia
Inverness było jedną z głównych twierdz ludu Piktów. W roku 565 do Inverness przybył Kolumba z Iony celem nawrócenia piktyjskiego króla.

Według podań zamek został wzniesiony za króla Malcolma III, który wcześniej zrównał z ziemią zamek, w którym zgodnie z legendą Makbet miał zabić Duncana. Budowla ta znajdowała się około 1 km na północny wschód od miejsca, w którym po dziś dzień stoi zamek.

Król Szkocji Wilhelm I Lew nadał osadzie cztery przywileje, w tym jeden, nadający jej prawa miejskie. W roku 1427 Jakub I (król Szkocji) zwołał w zamku posiedzenie, na które wezwał wodzów szkockich klanów. Trzech z nich zostało straconych za próby uzyskania suwerennej władzy.

W 1562, podczas tłumienia powstania Huntly’ego, królowa Maria I Stuart nie została wpuszczona do zamku przez jego zarządcę (był on zwolennikiem do frakcji hrabskiej). Zarządca ów został później, z polecenia królowej, powieszony. Dom, w którym zatrzymała się w międzyczasie królowa, stoi dziś na Bridge Street. Jarmark z okazji święta Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny organizowany jest nie tylko na pamiątkę owego wydarzenia, ale i ku pamięci królowej Marii I Stuart.

Na północ od miasta na polecenie Olivera Cromwella zbudowano fort, mogący pomieścić około 1000 wojskowych. Fortyfikacja została doszczętnie zniszczona (z wyjątkiem fragmentu wału obronnego) w czasach restauracji monarchii angielskiej. W roku 1715 Jakobici na swoje potrzeby przekształcili królewską fortecę w koszary.

(Źródło: Wikipedia)

Ludność
Glasgow wg spisu z 2001 roku zamieszkuje 578 780 mieszkańców, zaś metropolię Wielkie Glasgow zamieszkuje około 2,1 miliona osób w promieniu 15 mil od centrum miasta. Okalający region Strathclyde (z gaelickiego “Dolina rzeki Clyde”) zamieszkuje ponad 2,6 miliona ludzi, co stanowi ponad połowę populacji Szkocji. 15% mieszkańców miasta stanowią katolicy, większą część protestanci. W ostatnich latach pojawia się tam coraz więcej muzułmanów.

Historia
W XVIII wieku kupcy Glasgow, wzbogaceni na transatlantyckim handlu bawełną, rumem i tytoniem, stworzyli kupieckie miasto pełne pięknych domów mieszkalnych, wielkich biurowców i składów towarowych. W XIX wieku ludność miasta zwiększyła się dziesięciokrotnie. Rozwijały się stocznie na rzece Clyde i przemysł ciężki. Równocześnie powstały jedne z najgorszych slumsów w Europie, istniejące jeszcze długo po II wojnie światowej. Jednak miasto uporało się z tym i wieloma innymi problemami, dzięki czemu pozbyło się wizerunku ponurego miasta. Dowodami na to mogą być tytuły: Europejska Stolica Kultury 1990 i Miasto Architektury i Wzornictwa Zjednoczonego Królestwa 1999.

Atrakcje turystyczne
George Square - nad tym placem dominują wielkie budynki administracyjne, głównie City Chambers (Miejska Izba Handlowa), na zachód prowadzi St. Vincent Street, gdzie wyróżniają się wymyślny jednorożec powyżej drzwi starego urzędu pocztowego czy kolumny jońskie wspierające Old Bank of Scotland

Glasgow School of Art - uważana za arcydzieło architektoniczne pioniera Art Nouveau Charlesa Rennie Mackintosha

Katedra św. Mungo - świątynia średniowieczna, posiadająca katedralną kryptę, w której znajduje się grób św. Mungo, założyciela kaplicy w tym miejscu w VI wieku

St. Mungo Religious Life and Art - znajdujące się w pobliżu katedry muzeum obejmuje bogów Hindu, zastawę porcelanową taoistów, detysze animistów, islamskie dywaniki do modłów, mumie egipskie, chrześcijańskie wizerunki witrażowe oraz wiele innych eksponatów

Museum of Transport - posiadające bogatą kolekcją pojazdów - od wózków dziecięcych, przez bicykle, samochody, tramwaje (w tym piętrowe), po lokomotywy i modele okrętów

Botanic Gardens - Ogród Botaniczny znajdujący się w centrum dzielnicy West End (zachodni kraniec centrum). Wstęp bezpłatny. Ogród ma dość wypoczynkowy charakter, mimo to można w nim znaleźć wiele ciekawych okazów roślin (w tym interesujące gatunki drzew). Największą atrakcją są szklarnie - Main Range (bogata kolekcja roślin tropikalnych, stepowych i pustynnych) oraz otwarty po renowacji piękny Kibble Palace, wart odwiedzenia sam w sobie (wewnątrz m.in. kolekcja roślin drapieżnych).

(Źródło: Wikipedia)

(Źródło: Wikipedia) 

Najstarszy budynek w Edynburgu pochodzi z XI wieku - kaplica Królowej Margaret.

Znajduje się tam dom Johna Knoxa, który wprowadził protestantyzm w Szkocji oraz pomnik Waltera Scotta - sławnego pisarza i poety szkockiego.

Stare Miasto uległo poważnemu zniszczeniu w wielkim pożarze w 1824 roku.

W samym centrum miasta na skale znajduje się Edinburgh Castle - zamek, od którego w dół w stronę Arthur’s Seat ciągnie się stare miasto, ze swoją główną ulica The Royal Mile, która prowadzi od zamku do Pałacu Holyrood, oficjalnej rezydencji Królowej.

Obok centrum znajduje się wzniesienie zwane Fotelem Króla Artura. Dokładna nazwa to Arthur’s seat. Jest to wygasły wulkan.

Miasto słynie z licznych dorocznych imprez i festiwali, z których najsłynniejszymi są Fringe (festiwal teatralny) oraz Military Tattoo (występy orkiestr wojskowych), odbywające się w sierpniu.

Centrum Edynburga podzielone jest na Stare i Nowe miasto, które rozdzielają ogrody Princes Street Gardens.

Wiktoriańskie, przestronne Nowe Miasto z główną ulicą Princes Street wyraźnie odróżnia się od “Starego kopciucha”, jak często Szkoci określają Stare miasto.

(Źródło: Wikipedia)